Wanneer ze verbinden in de Vooruit, dan doen ze dat voluit.

  • 21/12/2017

Terwijl mannen en vrouwen hun paardenstaarten weggaven

voor pruiken van Think Pink,
ging het elders over de rechten van het kind.

“Ik was geen advocaat, ik was gewoon kwaad,” zei Paula Marckx
over de spraakmakende brief die ze lang geleden schreef.
En ze maakt zich opnieuw kwaad om de griffier die haar ooit zei:
“Vrouwen – allemaal hetzelfde,
ze reclameren maar en doen nooit iets.”

Toen God een rib van Adam nam en de vrouw schiep,
schrok zij zo van de man dat zij vlug het water in liep.
Lap, zei God, nu krijg ik nooit meer die geur uit de vissen.
– een korte grap om even in te zoomen
op de ongelijkheid tussen man en vrouw.

Er is hoop. Er komt een dag waarop het glazen plafond zal breken,
met een welgemikte smash, niet van Venus Williams,
maar van een massa mannen en vrouwen die geloven in gelijkheid,
op alle vlakken, het glazen plafond aan diggelen,
het glazen plafond dat onbekend is voor vele mannen,
waar zelfs mijn lief nog nooit over had gehoord,
tot ik hem met zijn neus op de feiten en cijfers drukte,
en hij knikte. Instemmend, verlegen, erkennend.

Terwijl ik dit vertel belandt er een voetbal voor de voeten
van een Ivoriaans meisje, die hem dankbaar tussen twee palen knalt,
dag in dag uit oefent zij tot haar voeten de bal bezweren,
als een tovenaar zijn ketel, ze speelt keer op keer het perfecte shot,
leidt buurkinderen op, ze is een teamspeler, een kapitein,
een kampioen op groei, maar nooit zal zij worden opgepikt door Beveren,
of Barcelona zoals Yaya Touré, nee, niet zij maar haar broer wordt gekozen,
ook een topper maar toegegeven, zij is stukken beter.

Terwijl ik dit vertel zie ik de strijdende vrouwen
van de vorige generatie, boegbeelden, hun grijze gratie.
Ze zien de stromen #metoos en sommigen zuchten,
vragen zich af of het uitmaakt, of het niet eerder kwaad doet dan goed,
anderen juichen dan weer de actie toe, en met de stromen verhalen
die vaak over ongewenst gedrag gaan maar nog vaker over macht,
komt er iets in beweging. Er is hoop. Die hoop ligt niet
in de moord op de man maar in de kracht van het woord.

De kracht van het woord horen wij hier tijdens de vele festivalbabbels en panels,
de kracht van voorbeelden als Natalia, Marleen Temmerman of Dalilla Hermans,
de kracht van Charlie Magazine,
de kracht van de alomtegenwoordige sanseveria’s – driehonderd, ik heb ze geteld,
de kracht van goeie muziek, of de kracht van een goeie ruzie.

“Mijn familie was een mannekesblad, alles waar ze nu tegen vechten,
had ik in mijn familie,” zei Paula Marckx.

“De perfecte match bestaat niet,” zei seksuologe Rika Ponnet ondertussen in een ander debat.
“Mensen zitten achter een rationele muur, hebben een checklist, willen passie en vuur,
‘ik geef omdat ik ga krijgen’ is boekhoudersliefde; nee, geef omdat je erom geeft,
ga, vertrouw, blijf niet wachten, durf te springen!”

“Deze cultuur zet te veel in op het ikkige,” zei Dirk De Wachter,
“terwijl we toch zoeken naar verbinding.”

Verbinden, dat doen Caroline Pauwels en Anne Chapelle,
zo meteen verbinden ze u met de academische wereld en de modewereld,
met hun liefde voor schoonheid, met hun engagement en hun passies,
– en wanneer ze verbinden in de Vooruit, dan doen ze dat voluit.


Op donderdag 14 december 2017 was Carmien Michels onze huisdichter op het vijfde Festival van de Gelijkheid. Deze woordkunstenaar wierp lijf en leven in de strijd en doorkruiste het Festival. Van de Balzaal tot de Domzaal, van de Wintertuin tot het Festivalcafé, van de Sphinx Cinema tot NEST … Deze slam bracht ze op het einde van de eerste Festivaldag, voor de laatste Festivalbabbel van Anne Chapelle en Caroline Pauwels in de Balzaal.

Want een Festival propvol debatten, expo’s, documentaires, optredens, voorstellingen, getuigenissen … daar gebeurt al eens iets dat in het oog springt of in het hart raakt, verwondert of uitdaagt, kwaad maakt of op de lachspieren werkt. Al die prikkels smeken om poëtische zielen die deze beelden in woorden kunnen boetseren. Wie poëzie nog altijd associeert met oude doorrookte mannen die in donkere kroegen wat glazen rode wijn achterover slaan en tussendoor wat allitererende associaties oprispen, moet dringend kennis maken met de van het Festival. Carmien Michels, Laura Van Dolron en Aya Sabi, poëtische zielen met onbevangen blik, frisse pen en onstuimige stem.