Hij was te jong, te vrolijk en ik keek steeds naar het kuiltje in zijn nek

  • 09/01/2018

Huisschrijver Laura Van Dolron volgde op het Festival van de Gelijkheid drie panelgesprekken (over het verstandshuwelijk, de kortere werkweek en de kracht van de consument - vegetarisme) en schreef er live een column. Niet gehinderd door haar innerlijke agent die censuur toepast, schreef en schreef en schreef ze. Zonder tijd te hebben om streng te zijn. Een bijzondere observatie van boeiende dialogen tussen zachte stemmen en overpeinzingen over de schaduw van blaadjes op de muur.

Hieronder lees je de column over het verstandshuwelijk die tot stand kwam tijdens het panelgesprek met Dirk De Wachter, Naema Tahir, Sybille Van weehaeghe, Rika Ponnet en moderator Bieke Ilegems. Ze las hem voor op het einde van het gesprek.
(Wil je ook de column over de kortere werkweek nalezen? Wat een geluk, dat kan hier: Een politicus die wat toegeeft, heerlijk, het lijkt wel een mens)


"En terwijl ik het schrijf, bedenk ik dat dat kuiltje er nog is en dat ik er nooit meer verpoos en dat ik dat moet doen… daar af en toe zijn en ernaar kijken en denken: het is dat kuiltje waar ik even mocht rusten van alle moeilijke mannen die ik wilde redden tot ik ontdekte dat ik zelf niet meer te redden was …"

Daar gaan we dan, het open huwelijk daar gaat het over geloof ik… Mijn spellings-check corrigeert mij en maakt er apenhuwelijk van. Ook leuk. Oh nee het gaat niet over open huwelijk maar verstandshuwelijk…. ha ha mooie vergissing Freud Freud… wat zegt dat over mij, voer voor psychiaters, straks even vragen aan Dirk.

Het verstandshuwelijk is een soort van paradox. Ik vind het niet zo’n heel verstandige zet om je te verbinden aan iemand voor altijd… verstandsverbijstering, daar is vaker sprake van, denk ik. Hoe kan je zeggen: ik ga voor altijd bij je blijven als je niet weet wie je vandaag bent laat staan over vijf jaar of een dag?

De vader van Naema heeft een bedrijf in relaties…ik zei laatst tegen mijn geliefde tussen de luiers de to do lists de schema’s en de snotneuzen wij zijn een soort niet winstgevend bedrijf dat geen management heeft en geen product….of tja we hebben twee producten gemaakt twee kinderen….producten waar niemand op zit te wachten er zijn genoeg kinderen in de wereld behalve wij wij hebben producten op de wereld gezet die die wereld niet nodig heeft…en nu draait onze wereld om die producten.

Ik geloof dat ik het niet zo verstandig vind, het verstandshuwelijk … Ik had het liever gehad over de open relatie. Omdat ik het zo’n opgave vind, monogamie. Misschien dat je je daar minder illusies over maakt wanneer je een verstandshuwelijk hebt. Dat is dan wel weer verstandig.
Dirk denkt dat het niet zwart wit is. Hij zit in z’n eentje tussen allemaal dames… Hij praat zacht, in Nederland praten alle mensen op podia hard. Hier niet in België vinden fluisteraars soms ook hun weg naar de theaterlamp, daarom houd ik van België. Dirk zegt dat de liefde niet gearrangeerd is.Maar ik geloof dat de romantische komedies, de beelden van Disney films en de verhalen die wij elkaar vertellen over wat de liefde is, het een en ander arrangeert… Dat die spontane liefde ons niet zo spontaan overkomt. Dirk is een romanticus, hij gelooft dat de liefde een tegenbeweging is tegen impulsen van de maatschappij….maar wat als die maatschappij dit soort impulsen romantiseert. Als rebellie de norm is, als iedereen Romeo en Julia wil zijn, als mensen denken: de liefde tussen Romeo en Julia is moeilijk, dus als het moeilijk is tussen mij en een man dan zal het wel liefde zijn… Die omdraaiing heeft mij jaren van mijn leven gekost.

Het gaat over liefde steeds maar ik denk dat mensen romantische liefde bedoelen. Jaren van mijn leven…steeds maar nadenken over HOE KAN IK ZO VEEL MOGELIJK LIEFDE KRIJGEN HOE KRIJG IK WAT IK VERDIEN in plaats van HOE KAN IK LIEFDE GEVEN….

Ik denk dat trouwen misschien niet zo verstandig is, ik ken mensen die het eind van hun leven constateren dat het een huwelijk WAS.
De dame met de haren recht in de lucht zegt dat je om een kind op te voeden YOU HAVE TO RAISE A VILLAGE… dat vind ik een mooie verspreking….het is IT TAKES A VILLAGE TO RAISE A CHILD maar ik vind het ook wel een mooi idee dat je het hele dorp op moet voeden om je kind op te kunnen voeden. Dat voelt wel zo soms als ik naar mijn prachtige dochters kijk die kijken naar de schaduw van de dansende blaadjes op de muur…die een tekening maken en naar mij toe rennen en zeggen MOOI he mama…die in de spiegel kijken en nog lachen naar zichzelf. Niet de nep-lach die ik op mijn gezicht tover in de hoop dat het dan nog wat lijkt maar een echte lach vol liefde naar hun eigen prachtgezicht. Omdat zij nog zien hoe mooi ze zijn, iets wat ik niet meer zie zo is dat gereageerd door de romcoms en de Disney films…soms denk ik inderdaad dat I have to raise the Village to raise the Child. Het dorp moet opgevoed worden wij moeten onszelf opvoeden om onze kinderen waardig te worden.
Een mislukt huwelijk is niet een huwelijk waar een eind aan komt. Want dan zou elk leven mislukken want het komt altijd ten einde, dat maakt het toch niet waardeloos … Een einde van een vakantie is voor mij altijd een feest…als het mooi was is het als de strik die eromheen gaat…als ik de dood of de liefdesbreuk toch eens zo zou kunnen ervaren.

Ik heb veel nagedacht over de liefde, of nee dat is geen goed woord ik heb veel liefde gevoeld…. Toen ik een miskraam had vroeg ik mijn geliefde: “is het normaal dat ik het even echt niet meer weet?” “JA”, zei hij…hij gaf mij permissie om uit mijn hoofd te zakken naar mijn hart en daar ben ik nooit meer weg gegaan….en daar was liefde zo veel. En die was niet gekoppeld aan een persoon maar aan datgene wat ik tegenkwam. Zoals mijn dochter van negen maanden naar de schaduw van de blaadjes kijkt op de muur. De liefde zat in mij en alles wat ik zag werd door haar besprenkeld….

De mevrouw met de hoge haren heeft lange oorbellen. Ik hou van haar, van de beweging omhoog van haar haar en de beweging naar omlaag van haar oorbellen… Ik hou van de presentatrice omdat ik houd van mensen die kunnen luisteren en dat kan zij zeker… Ik hou van Dirk omdat hij zachtjes praat ik hou van Naema omdat ze zo sterk is en mij een extra zetje geeft om bij mijn man te blijven omdat een ander er misschien ook wat aan heeft. En de relatietherapeut daar houd ik ook van, omdat zij naar beneden kijkt als ze praat, nederig haar ogen neerslaat als zij het heeft over het lijden van de single.

Ik denk dat het gearrangeerde huwelijk kan werken omdat je het moet doen met wat je krijgt en omdat het leven dat sowieso is …ik ontmoette mijn geliefde en was zwarte sombere mannen zat… Hij was te jong, te vrolijk en ik keek steeds naar het kuiltje in zijn nek wilde daar in verdwijnen er was geen klik maar een grote vermoeidheid van het idee dat het liefde is als het moeilijk is. Hij leek de wereld een prettige plek te vinden…en dat kuiltje in zijn nek dat leek mij de prettigste plek die ik ooit zag… En terwijl ik het schrijf, bedenk ik dat dat kuiltje er nog is en dat ik er nooit meer verpoos en dat ik dat moet doen… daar af en toe zijn en ernaar kijken en denken: het is dat kuiltje waar ik even mocht rusten van alle moeilijke mannen die ik wilde redden tot ik ontdekte dat ik zelf niet meer te redden was…

Het is niet verstandig, het verstandshuwelijk. Omdat het verstand niet zo verstandig is, omdat het de wereld versimpelt, waardoor je de blaadjes op de muur soms mist, en niet meer lacht als je in de spiegel kijkt.

Het verstand is verstard en versimpelt en dat is handig soms. Het is goed dat ik vaak zeg dat ik Laura van Dolron ben omdat dat een hele hoop gedoe voorkomt…het is verstandig om de zaak even te versimpelen maar ik BEN het niet…ik zeg dat ik Laura ben…en de jouwe ben omdat dat makkelijk is maar uiteindelijk is het gemak die de zaak later een stuk moeilijker maakt. De romantische liefde het verstandshuwelijk allebei focussen ze op EEN persoon….en die focus vind ik zonde, vind ik saai. Die focus heeft mijn dochter van negen maanden niet. Zij ziet alleen maar vormen en kleuren heeft nog geen woorden die die wereld splijt. Dat moet magisch zijn. Straks is dat voorbij en moet ze eerst weer 18 worden en paddestoelen eten om dat weer te ervaren

Kijk maar eens hoe mooi mensen zijn als ze naar een baby kijken zo baden zich in die niet gefocuste liefde en zijn worden prachtige allemaal een TIEN en alle liefde waard.

Ik voel haar terwijl ik over haar schrijf. De liefde is zoals de zon, zij beschijnt ieder die op haar pad komt zonder te selecteren en zonder te auditeren. Kijk maar eens naar mensen die door de zon beschermd worden… Die worden mooi, zo kunnen wij van iedereen houden als we van ze houden want dan worden ze mooi….mijn dochter snapt dat nog…Dirk heeft het over saaiheid….maar dat is geen concept voor de liefde, ik heb nog nooit een saaie boom een saaie bloem een saaie steen gezien… Omdat zij mijn idee altijd weer overstijgen, mijn verstand te boven gaan… Zo gaat elk mens ons verstand te boven en als we verstandig zijn, leggen we ons verstand aan banden en zakken we een etage naar ons hart… Omdat we dan niet bang zijn en de veiligheid van de ander niet nodig hebben… waardoor we hem kunnen zien en omarmen zonder vast te houden zien zonder gezien te willen worden omdat zevens en tienen niet bestaan omdat de meeste mensen een tien worden als je vol liefde naar ze kijkt… Omdat we kunnen houden van haren die recht in de lucht staan van lange oorbellen naar benden van mompelende mensen achter microfoons van de mensen die het schilderijtje ophingen tegen de muur achter dit gesprek… Van het kuiltje in de nek van onze geliefde dat we ons vandaag herinnerde, door deze tekst te schrijven en dat ik jullie en mij zelf trouw beloof om er even in te verdwijnen als ik hem morgen zie, even maar, heel even daarna weer naar buiten en houden van datgene wat ik tegenkom diegene die ik tegenkom wie of wat dat ook is geen pad zoeken dat leidt naar de perfecte liefde maar houden van datgene wat op mijn pad komt omdat dat het verstandigst is ….fuck de markt fuck de klik fuck de tienen dat zijn allemaal verhalen alle bomen zijn de mooiste bomen leven het leven leve de glimlach in de spiegel want dat is waar elke vorm van liefde toch begint.