Het is 18.32 en we zijn pas bij het voorstelrondje, ik maak me zorgen.

  • 05/10/2018

Huisschrijver Laura Van Dolron volgde op het Gelijkheid on Tour het panelgesprek over Identiteit - Het meest overbodige debat?  en schreef er live een column. Niet gehinderd door haar innerlijke agent die censuur toepast, schreef en schreef en schreef ze. Zonder tijd te hebben om streng te zijn. Een bijzondere observatie van boeiende dialogen tussen zachte stemmen en overpeinzingen over de voorstelrondjes die eindeloos mogen blijven duren. 



Daar zit ik dan weer live te schrijven ...
Waarom doe ik dit?
Ik voel me altijd vreselijk als ik dit doe….en tegelijk heerlijk als een kind onder tafel na het kerstdiner…
Waarom niet thuis aan mijn grote hippe houten tafel schrijven…met mijn hippe kamerplant pannenkoekenplant …
Waarom hier woorden maken en bedenken?
Waarom live met jullie voor mijn neus?
Omdat ik hier geen woorden maak en bedenk… maar omdat ze komen
Tot mij komen… net als jullie zijn gekomen vandaag vanzelfsprekend …
En allemaal gelijk …
Ze mogen allemaal bestaan mijn woorden vandaag, aan mijn hippe tafel thuis zouden sommige sneuvelen omdat ze te zijn of niet genoeg …
Thuis aan mijn tafel zouden alleen de beste woorden overleven …
De woorden waarbij ik me veilig waarbij ik me sterk voel …
Die selecteer ik achter mijn hippe grote tafel bij mijn pannenkoeken plant en nu heb ik daar geen tijd voor … nu mogen ze allemaal bestaan …
Ook de woorden waarbij ik me niet veilig en sterk voel mogen bestaan … en dat zijn misschien de beste woorden juist omdat ze niet de beste zijn.

“Moeten we het nog hier over hebben?” zegt de moderator … “Als ik in de zaal kijk denk ik van wel” zegt ze… Ik denk dat ze bedoeld dat de zaal voornamelijk wit is. Maar dat bedoelt ze niet, ze bedoelt dat wij hier zijn omdat we het hier over willen hebben…

De prachtige vrouw naast mij polariseert … Van mij mag ze met zulke oorbellen en zulk haar: polariseer mij maar … saai dat zij niet mag polariseren. “Kleurenblind is mooi, maar niet als de één jarenlang mag polariseren, mag discrimineren, kleur mag zien … En als de ander die gediscrimineerd is dan ook mee wil praten dan opeens kleurenblind zijn.” Dat vind ik saai en dat is deze dame niet.

Zij mag polariseren en ik moet luisteren omdat zij beter dan ik weet dat kleurenblindheid niet bestaat … nog niet helaas, luisteren, een keer luisteren dat vinden veel mensen moeilijk.

Ik hoorde een witte man laatst zeggen”ja eerst waren ze gekleurd en nu zwart en ja ik weet gewoon niet meer wat ik wel of niet mag of kan zeggen…”

En toen dacht ik “ja dat is nu precies het idee, lieve witte man, dat jij het even niet weet en ook even niet bepaald wat er wel en niet gezegd mag en kan worden, en dat is niet aangenaam … op het eerste zicht, totdat je je eraan overgeeft en luistert en beseft dat het mooi is dat iemand anders eens bepaalt wat jij wel of niet kan zeggen omdat jij je daardoor bewuster van je woorden wordt … en van die ander en dat dat een stap is naar die eventuele kleurenblindheid waarvan jij denkt dat hij er is … terwijl dat niet zo is, want dan voelde je je niet zo ongemakkelijk als het gesprek hierover gaat.

De tweede dame op de bank begint te praten haar stem vloeit als honing door de microfoon… Ze heeft een boodschap die niet zo zoet is en ik merk dat ik die moeilijk vind om te horen dat ik wil schrijven over haar zoete stem over haar sierlijke handen omdat ik net ben als die witte man… Soms omdat ik luisteren heel moeilijk vind omdat ik denk dat ik het verkeerd doe en dat is geen prettig gevoel…

De echo maakt het voor mij moeilijk om de zoete stem te volgen ik weet dat zij moeilijke dingen zegt… Dingen die pijn doen, maar die mij zo veel minder pijn doen dan de mensen die ze gesproken heeft… De polariserende prinses naast mij knikt… Ik vind dat mooi mooi als mensen knikkend elkaars woorden verwelkomen. Mooier dan een debat. Mooier dan mijn poging om te luisteren naar hoe haar stem klinkt in plaats van wat zij zegt ….

Ik vind het heerlijk hoe zij het podium pakt, hoe zij een college geeft… Hoe zij niet denkt “wie ben ik om iets te zeggen”. Hoe zij niet denkt “wie ben ik”. Hoe zij egoloos vertelt over anderen. Hoe zij anderen heeft aangehoord en hun woorden knikkend verwelkomd heeft ….

Het is 18.32 en we zijn pas bij het voorstelrondje, ik maak me zorgen.

Er is een man aan het woord die het heeft over een obsessie ik ben geneigd te denken dat hier geen obsessie is… Obsessie is een negatief woord.

En ik zie hier geen obsessie in deze zaal ik zie hier interesse, ik zie gelijkheid, ik zie mensen knikkend woorden verwelkomen…

Ik zie een podium met mensen die zich voorstellen en dat het debat al bijna voorbij is met het voorstel rondje alleen ik vind het wel ontroerend vier mensen stellen zich voor…en dan is de tijd om… en lees ik mijn woorden voor…

De kinderen maken van het verschil geen punt zegt de spreker…

Dat is mooi maar zij hebben geen macht over elkaar… Nog niet…later wel dan worden de verschillen een punt dan worden witte mannen boos omdat ze NIET eens meer kunnen zeggen wat ze willen zeggen, dan wordt het moeilijker om te luisteren naar degene die macht over je heeft of degene die in jouw macht is en dat niet wil.

Kinderen zijn een voorbeeld, zeker. Maar om daar te komen, moeten er dingen rechtgetrokken worden, moeten sommige mensen wat meer op hun woorden gaan letten en andere mensen polariseren om het recht te trekken… als tussenfase.

Wij kunnen niet terug op dat schoolplein staan…

Helaas…

Het voorstel rondje is bijna rond.

En de winnaar van de mensenrechtenprijs is aan het woord… Hij staat op zijn schouw en ik zie dat het 18.40 is dat betekent dat er misschien toch nog een debat komt na het voorstelrondje jammer want ik had het mooi gevonden, geen debat maar een voorstelronde een lange lange voorstelronde waarbij alle verhalen naast elkaar bestaat gelijk… En dat jullie dan ook heel lang mogen zeggen wie jullie zijn en wat jullie vinden en dat dat allemaal knikkend verwelkomd wordt en dat het langzaam donker wordt en dat al die woorden naast elkaar bestaat en geen strijd aangaan.

Ik merk dat ik niet luister naar de elegante prijswinnaar… Ik voel dat hij met vuur spreekt en een iemand klapt terwijl hij iets zegt wat houd ik van de moderator die als de juf op het schoolplein alles laat bestaan…

De prijswinnaar moet steeds opdraven om over Islam te spreken…dat snap ik, het is mooi wat hij zegt hoe meer je mensen op een eigenschap aanspreekt hoe meer ze zich zo gaan voelen en gedragen…

Ik kijk naar jullie luisteren… Jullie lijken me een heel braaf publiek, mensen die luisteren hebben iets braafs sowieso wat zouden jullie denken en vinden?  Zouden jullie het koud hebben net als ik?

Ik zie iemand die oortjes in zijn oren heeft. Hij beweegt mee op de muziek ik vind het typisch en ook wel ontroerend… Ik fantaseer dat hij graag tussen mensen verkeert en dat hij thuis luisterde naar zijn muziek en toen naar buiten is gelopen naar hier…en dat hij zich fijn voelt hier met zijn muziek in zijn oren en alle mensen om zich heen… Dat hij de stemmen hoort op de achtergrond en daar rustig van wordt… zoals vroeger als kind onder de tafel….na het kerstdiner dan hoorde je de volwassene praten je hoorde niet wat ze zeiden maar hun stemmen klonken geruststellend en jij zat in je eigen wereld onder tafel waar je langzaam in slaap werd gesust….

Damn ik ben de jongen geworden met de oortjes in zijn oren terwijl ik over hem schrijf ik luister niet meer… Ik hoor de zachte honing stem en voel me prettig tussen jullie. Als een kind onder tafel en ik voel me schuldig want dit debat is belangrijk en dit thema is zo rijk en het volstaat niet om te horen dat de spreekster een zachte stem heeft die mij betovert, ik moet horen WAT zij te zeggen heeft….

Maar het lukt me niet.

De polariserende prinses kijkt naar haar schoenen en mijn handen zijn koud, en er is geen debat er zijn vijf mensen en het lijkt of het voorstel rondje nog niet ten einde is…

De polariserende prinses wiebelt met haar benen zij heeft het misschien ook koud net als ik.

Ik vraag me af of ik de witte man ben die niet luisteren wil, ik expres schrijf over kijken naar schoenen omdat ik wat de mensenrechten winnaar zegt niet horen wil.

En ik weet het niet, en hij weet het wel, hij is overtuigd en ik ben overtuigd dat hij weet wat hij zegt…

En ik weet dat niet dat is de essentie van wat ik hier doe niet doordacht niet polariserend kijkend naar een jongen met muziek in zijn oren die ongegeneerd meebeweegt met zijn muziek…

Ik ben hier om te horen dat twee mensen klappen op de eerste rij en vind die twee klappers ontroerend, beter geen klapper dan twee klappers want twee klappers benadrukken dat de rest niet klapt maar dat weten de klappers niet, die beginnen te klappen en denken misschien dat de rest mee gaat doen, dat is niet zo.

De twee klappers zijn eenzaam en dapper laten horen dat ze de woorden die gesproken worden knikkend verwelkomen…

De klapper klapt nog een keer.

Hij bedoelt het goed… En nu lukt het hij krijgt de rest mee… Hij knikt en kijkt blij.

De moderator spreekt woorden… Ze weegt ze. Dat is mooi. Haar woorden komen er weifelend uit. Dan komt de polariserende prinses aan het woord, zij was gaan plassen, zij corrigeert de moderator. Jongens zijn mannen, haar man had al een kind met haar, ik wil haar kind ontmoeten en haar man ook…dat moet een heerlijk stelletje zijn.

Het is inmiddels 4 over 7 en ik ben zo aan het woord en ik voel me onmachtig, ik wil zo graag iets slims zeggen ik wil zo graag het antwoord hebben ik wil zo graag eer doen aan al deze mensen die hier zitten… Maar ik heb dat antwoord niet en het zou aanstootgevend zijn als ik  deed alsof.

Ik heb hier niet het antwoord, ik moet luisteren en dat heb ik gedaan. Niet altijd naar de woorden maar ook naar de klanken. Niet altijd naar de argumenten, maar naar mensen die aan het woord waren een voor een …. Niet door elkaar niet tegen elkaar… Maar één voor één met meningen die naast elkaar mochten bestaan.

Met een jongen die naar muziek luisterde ondertussen en een man op de eerste rij die heel graag wilden klappen…en die uiteindelijk een applaus van de grond kreeg en daar heel blij bij keek ….

Dat heb ik gezien en gehoord… en mijn handen werden koud en ik voelde dat het moeilijk was, dat we er niet uit zouden komen vandaag en dat dat ok was omdat we dan blijven praten… En luisteren, vooral ook luisteren, ook luisteren en niet in paniek raken als jij een keer niet mag bepalen wat er wel of niet gezegd mag worden.

Luisteren of gewoon lekker naar je eigen muziek luisteren met de warmte van allemaal mensen om je heen. En in je eentje klappen, steeds maar weer beginnen klappen ook al krijg je pas na vijf pogingen iedereen met je mee.

En voorstelrondes doen die uren duren … en de meningen laten bestaan naast elkaar zonder winnaars of verliezen gelijk zoals op het schoolplein of onder de tafel na het kerstdiner.



Laura Van Dolron