Een politicus die wat toegeeft, heerlijk, het lijkt wel een mens. ​

  • 09/01/2018

Huisschrijver Laura Van Dolron volgde op het Festival van de Gelijkheid drie panelgesprekken (over het verstandshuwelijk, de kortere werkweek en de kracht van de consument - vegetarisme) en schreef er live een column. Niet gehinderd door haar innerlijke agent die censuur toepast, schreef en schreef en schreef ze. Zonder tijd te hebben om streng te zijn. Een bijzondere observatie van boeiende dialogen tussen zachte stemmen en overpeinzingen over de schaduw van blaadjes op de muur

Hieronder lees je de column over de kortere werkweek die tot stand kwam tijdens het panelgesprek met Riet Ory, Daniel Bernmar, Jan Denys, Saskia Van Uffelen, Olivier Pintelon en moderator Christophe Callewaert. Ze las hem voor op het einde van het gesprek.



Dank voor jullie tijd. Nu krijg je hem terug, hij is van jou, die tijd. Koester hem, knuffel hem, verspil of vergeet hem … maar ren niet achter hem aan want dan ben je hem kwijt en dat is zonde omdat hij eindig is en het enige dat je hebt, als hij jou maar niet heeft.

Eigenlijk zijn jullie vrij… toch zitten jullie hier, maar ik ga een tiental minuten van jullie tijd pakken in de hoop dat jullie daar genoeg voor terug krijgen achteraf.

Deze tekst is geschreven in een uur … en in 8 uur had ik geen betere geschreven. Ik kijk naar jullie, het publiek. Jullie zien er uitgerust uit misschien hebben jullie door hoe je het doet: minder werken. Ik in elk geval wel zoals je ziet: live schrijven verkort mijn werkweek enorm. Ik ontkom aan mijn innerlijke agent die censuur toepast. Ik schrijf en mag schrijven moet schrijven, heb geen tijd om streng te zijn en dat scheelt tijd! En geeft zo veel vrijheid… Ook kan ik door deze manier van schrijven, gelegitimeerd zeggen dat ik me niet inlees… Dat scheelt een hele hoop voorbereidingen tijd. Ik ga er open en fris in als een pasgeboren baby… die trouwens heel hard werken en nooit een burn-out hebben. Mijn dochter van negen maanden, voortdurend vol vuur en liefde voor leren aan het werk… kijken naar haar handjes en kijken naar de schaduw van de blaadjes die dansend op de muur. Zij wil leren leren leren en ik vrees dat ze het af zal leren als ze straks naar school gaat, maar nu spreekt het nog voor zich. Zij wil werken, leren werken. En dat kost haar geen enkele moeite, kunnen wij nog wat van leren van haar enthousiasme.

Daniel ziet er uitgerust uit … Een werkdag van zes uur, dan houd je tijd over om te gaan wandelen in het bos. Dat doet hij veel als je hem zo ziet, en tekenen met je kinderen zie ik hem ook wel doen. Hij is feminist…dat zou je niet denken en ontroert me, tuurlijk sommige feministen zien eruit als action figures with a brain… action figures die wandelen in het bos en tekenen met hun kinderen. Hij vertelt ons over de zesurige werkweek en ik denk na 1 minuut: let’s go.
Mensen dachten dat het project mislukt was, omdat het eindigde. Dat is grappig, dat we denken dat iets mislukt is als het eindigt - vooral liefdesrelaties - maar hoe zien we ons leven dan? Dat eindigt ook is dat dan ook een mislukking omdat het eindigt? Nee it ended because it was supposed to end…. Het leven eindigt omdat het moet eindigen… Opdat wij ons afvragen wat doen we met die tijd die we hebben, die tijd die niet oneindig is… die tijd die zo waardevol is. En op ons sterfbed denken we nooit: wat fijn dat die to-do-lijst afgevinkt is, daar laten de targets, de to-do-lijst en de exell-sheets ons met rust en zoekt onze hand een warme hand om vast te houden. Wij denken aan met onze tenen in het zand, aan de geur van herfstbladeren in het bos, aan de geur van een peuter die net in bad is geweest. We denken aan de witte lakens van het hotel bed en hoe die in de war geraken van een vrijpartij. We denken aan de slappe lach met die beste vriendin die pijn deed in ons buik aan dat beetje schuim op je bovenlip van de cappuccino en hoe hemels om eraf te likken met je tong. We denken aan de eerste keer dat we onze veters strikte en hoe moeilijk dat leek en hoe goed dat ging en hoe onze ouders op de achtergrond keken en glimlachten… en dat we dat voelden we niet eens hoefden te kijken, maar wisten dat die lach en die warme blik er was….

Het praatje moet kort zijn, maar dat vindt de spreker lastig grappig. De korte werkdag lukte hem wel, maar het korte praatje is lastiger. Schattig dat hij dat toegeeft, een politicus die wat toegeeft, heerlijk lijkt wel een mens… Hij doet me denken aan Arnold Schwarzenegger en dat bedoel ik als een groot compliment voor Arnold Schwarzenegger.

Ik werk niet veel, maar intens. Zoals nu. En ik heb gemerkt dat wat mij dus heel veel tijd kost, de innerlijke agent is die mij vertelt dat het niet goed genoeg is. De strijd met ‘niet genoeg’ kost oneindig veel tijd, de constante stem die mij zegt dat ik er niet mag zijn dat ik van alles moet doen, zeggen, bewijzen, bereiken om er te mogen zijn… Als die toch eens zweeg dan scheelde dat mij de helft van mijn tijd. Die stem die klinkt nog niet in het hoofd van mijn babykind…zij vindt en voelt dat het perfect is wat zij doet, wat zij is, wat zij kan. Misschien dat daarom haar energie zo tomeloos is. Misschien moeten we van die stem af, en kunnen we dan allemaal drie uur eerder naar huis. Om te kijken naar de schaduw van de blaadjes op de muur, om met onze handen te kunnen spelen, om herinneringen te maken waar we wel aan denken op het sterfbed, om te tekenen met onze kinderen en te wandelen in het bos. Misschien moeten we die stem het zwijgen opleggen die het over een carrière heeft omdat die niet bestaat omdat die straks niet aan ons sterfbed zit.
Mijn carrière was lange tijd een monster dat gevoed moest worden met … ja waarmee … met mijn tijd en mijn lijf en mijn leven en geluk. Eerst bereed ik het monster tot het zo groot geworden was dat het mij van zich af had geworpen. En ik voor het monster uit rende en steeds iets in zijn bek moest gooien om niet opgevreten te worden - tijd, energie, aandacht … alles verdween in zijn bek - tot ik niets anders kon geven dan mijn ingewanden. En toen ik die gegeven had, was ik leeg en stond ik stil of lag ik op de grond… Te wachten tot het monster mij op zou vreten… Hijgend lag ik daar wachtend op zijn scherpe tanden en zijn warme bek … Maar er kwam niets. Het monster was verdwenen, het bestond bij de gratie van mijn rennen. en ik dacht het op afstand te houden door het te voeren maar het werd alleen maar groter. De stilte en het liggen, dat was waardoor hij plots verdween.
Je carrière bestaat niet, het is een idee… dat een monster wordt als je in hem gelooft. Je bent een mens en je hebt tijd en je doet dingen. En sommige dingen zul je je herinneren op je sterfbed en andere niet en sommige dingen die je doet doe je zodat je in het bos kunt wandelen en kunt tekenen met je kinderen zodat je een cappuccino kunt kopen en het schuim van je bovenlip likt. Je bent een mens en je doet dingen en werk en privé zijn ideeën. Je bent ergens of je bent er niet. Wees waar je bent en vergeet de labels. Werk bestaat niet, privé ook niet. Er zijn ruimtes waar je binnen gaat, er zijn plekken waar ze de gemene stem die je in je hebt aanjagen en plekken waar je rustig wordt … Neem die rust mee waar je gaat en lach om de ideeën werk privé het is allemaal gelijk. Je bent er of je bent er niet, Denk niet aan je werk als je baby naar je lacht denk wel aan je lachende baby als je manager tegen je schreeuwt. En lach naar hem niet als provocatie maar vol liefde waardoor zijn geschreeuw van hem wordt en jouw geschreeuw niet langer voedt. Doe je welk zoals je het deed als baby … Van s’morgens vroeg tot s’avonds laat: omdat het moet, omdat het kan, omdat je lijf het je ingeeft, omdat je wilt leren. Als de strenge stem je even met rust laat, dan wil je bewegen en wil je leren, zoals ik hier wil zitten bij jullie vandaag.

Er is een dame aan het woord die zichzelf “de grote baas” noemt. Het bevalt mij dat ze dat doet, de strenge stem in haar hoofd staat haar dat toe. Ze noemt ons CEO van ons leven en ik bedenk dat ik graag werk met mij… Ik ben een lievere baas geworden sinds ik ben gaan liggen, sinds ik me overgaf aan mijn vermoeidheid en dacht: monster eet mij ik stop met rennen waardoor het monster niet bestond.

“Carrière maken” wordt er gezegd … zo is het, je maakt die carrière JIJ maakt hem totdat hij jou beheerst. Een goede baan vind ik altijd zo’n vreemde uitdrukking. Het woord GOED heeft hier geen enkele morele betekenis. Hoe geweldig zou het zijn als “een goede baan” betekende een baan waarbij je GOED doet. Maar dat betekent het niet. Voor kinderen zorgen is geen GOEDE baan, de hand vast houden bij oude mensen of met ze tekenen zoals ze dat deden als kind dat is geen goede baan… Een goede baan betekent niet dat je GOED doet, maar GOED betaald wordt. Het gaat over wenselijkheid, zegt Olivier. Ook zo’n uitgerust niet gestresst iemand.. Ik ben voor een wereld waarin een goede baan betekent dat je GOED doet, waarin het label werk en privé vervaagt omdat we leven en zijn waar we zijn. Waar het geschreeuw van de manager zijn geschreeuw is, waar de dingen niet schreeuwen zoals de powerpoint, de excell-sheet en to-do-list dat WEL doet….ruimte krijgen dat de monsters die achter ons aan lopen verdwijnen en de stem in ons hoofd wat zachter wordt. Laten we stil staan en er zijn waar we ook zijn, laten we glimlachen en leren, laten we de wereld bezien als een pasgeboren baby vol vertrouwen. Kijken naar onze eigen handen, mijn handen gaan over het toetsenbord en ik weet deze tekst is geschreven in een uur en in 8 uur had ik geen betere geschreven, ik kan hem niet zestien keer checken omdat voor de innerlijke stem van de censuur geen tijd was en daarom heb ik tijd gewonnen en ben ik vrij en ga ik cappuccino drinken en oh mijn god wat zal ik genieten van het schuim op mijn lip. Ook jullie hebben vrij… vrij van de stem die zegt dat je er niet mag zijn, vrij van de stem die zegt dat je het niet goed doet… Wees waar je bent, dat maakt je sterk. Ooit ga je sterven, it ends because it is supposed to end, en dat is goed en daarom is onze tijd kostbaar en wat waard, en vijf minuten is een eeuwigheid als je er echt bent, dus geef je zelf die vijf minuten als je zo naar buiten loopt want die heb je die heb je die heb je altijd en het monster dat gaat liggen als jij ECHT van je cappuccino proeft. Jullie zijn vrij dank voor jullie tijd nu krijg je hem terug hij is van jou die tijd koester hem, knuffel hem, verspil of vergeet hem…maar ren niet achter hem aan want dan ben je hem kwijt en dat is zonde omdat hij eindig is en het enige dat je hebt, als hij jou maar niet heeft.