802 postkaartjes van Landverhuizers legden in totaal 2.196.666 km af

  • 21/03/2019

Poëzie & migratie 

Iedereen kent wel een vriend, collega, nicht of neef die België verruilde voor het dichte of verre buitenland. Landverhuizers. Ze lieten hun vertrouwde stek achter zich, trokken één of meerdere grenzen over en bouwden een nieuwe thuis op in een ander land.

“Hoe fijn zou het zijn om deze mensen te verrassen met een poëtisch postkaartje?” dacht podiumdichter Carmien Michels. Een van haar beste vriendinnen verhuisde vorig jaar naar Colombia. Ze kroop in haar pen en schreef het gedicht Landverhuizers.

 

World Poetry Day - 1 jaar later

Uitgeverij Polis en Curieus vzw sloegen de handen in elkaar en drukten het prachtige gedicht op postkaartjes. Ze lanceerden de actie op 21 maart 2018, niet toevallig World Poetry Day. Eén jaar later gingen we aan het tellen.  802 mensen schreven en verstuurden een kaartje naar hun favoriete Landverhuizer. Ze deden dat bij één van de 6 pop-up postkantoren die Curieus opzette (oa op het Festival van de Gelijkheid), of na één van de 164 optredens die Carmien Michels afgelopen jaar gaf. Sommige Landverhuizers vonden een nieuwe thuis in een buurland, andere aan de andere kant van de aardbol. Dat maakt dat het Landverhuizers-project een flink aantal kilometers op de teller heeft: in het totaal legde het gedicht 2.196.666 km af van het ene hart naar het andere. 

 

Euhm. En waarom doen jullie dat weeral?  Migratie is van overal en alle tijden. Deze actie triggert om even stil te staan bij hoe we allemaal een geschiedenis hebben van onderweg zijn, op zoek naar een warm nest en een veilige thuis, hoe we allemaal belang hechten aan onze roots en familiebanden.  Een hart dat een sprongske maakt ergens 10.000 km van hier of het zachte blijdschap die iemand beleeft wanneer iemand zijn thuistaal weer kan proeven. De reacties tonen alvast dat Landverhuizers heel wat losmaakte. 




Een greep uit de reacties   

"Ik ben de geliefde landverhuizer van Ann! Wat een lief en ontroerend idee. Ik kreeg dit kaartje in de bus met een prachtig gedicht van Carmien Michiels. In vogelvlucht reisde het kaartje 19.431,46 km tussen Essen en Mangawhai." "Ik hou vooral van de zin: "Ergens tussen onze kiezen krult onze moedertaal zich in winterslaap". Prachtig verwoord en zo waar en als ik dan toch nog eens dat Nederlands uit de luchtpijp mag halen, dan ervaar ik het als een lijfelijk genot om die volle Nederlandse klanken over mijn tong te voelen rollen, van mijn wangen te voelen kaatsen en door mijn tanden te voelen sissen. Het Nederlands speelt zich veel meer op het voorfront af, terwijl het Engels veeleer in achterkamers walmt. (...)" 

 "Je toverde vandaag een glimlach op mijn gezicht, toen ik dat het meest nodig had"